Pracuję w szkole. 
Ta praca to coś, co lubię, co mnie rozwija, co podnosi poczucie kompetencji i sprawczości.
Nie była to jednak praca pierwszego wyboru. Od początku swoich studiów marzyłam o pracy na oddziale psychiatrycznym. Fascynowały mnie zaburzenia psychiczne, ich przebieg oraz to jak można pomagać osobom, które z ich powodu cierpią. Marzyłam o byciu klinicystą, diagnostą, psychoterapeutą. 
I chociaż tych marzeń (póki co!) nie zrealizowałam, to nie zmienia to faktu, że lubię od czasu do czasu sięgnąć po literaturę fachową skierowaną do specjalistów typowo pracujących z zaburzeniami psychicznymi. Z tego też powodu z radością i wdzięcznością przyjęłam od Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego drugie wydanie potężnej książki „Psychoterapia grupowa” autorstwa Irvina Yaloma i Molyn Leszcz.
Nie bez powodu książkę tą nazwałam potężną – w końcu liczy 734 strony! 
A każda z nich niesie solidną dawkę wiedzy dotyczącej szerokiego zagadnienia prowadzenia grupy terapeutycznej. Autorzy pochylili się nad naprawdę wieloma zagadnieniami dotyczącymi tego tematu, przytaczając przy tym syntezę aktualnych badań, jak również odkrywcze techniki stosowane podczas pracy z grupą.W szczegółowy i konkretny sposób odnoszą się do leczących czynników terapeutycznych, kryteriów tworzenia i prowadzenia grupy terapeutycznej ogólnie, ale także opisują konkretne konteksty kliniczne.Podkreślają rolę terapeuty i istotę jego postawy, zadań, które stawia przed nim ten rodzaj pracy.
To, co jest szczególnie cenne (i muszę przyznać, że dla mnie najbardziej fascynujące!) to przykłady z praktyki klinicznej, wskazującej na błędy jakie mogą się zdarzyć (i jak na nie reagować), jak również na to jak bardzo pozytywnie może wpłynąć grupa na zdrowienie jednostki (o ile nie ma ona przeciwwskazań w uczestnictwie w grupie terapeutycznej w danym momencie swego życia). Dodatkowo rozdział poświęcony „trudnym” członkom grupy (pacjentom schizoidalnym, z psychozą w ostrej fazie czy odrzucającym pomoc) przynosi podpowiedzi jak można w sposób wspierający i wrażliwy pomóc takim osobom.
To, co nowe w wydaniu drugim, to zawarcie treści dotyczących terapii online, aktualnych podejść relacyjnych i analitycznych, neurobiologii interpersonalnej, traumy czy różnorodności.
Z lektury podręcznika niewątpliwie skorzystają nie tylko studenci czy fascynaci tacy jak ja, ale także doświadczeni klinicyści, którzy będą mogli uaktualnić i poszerzyć swoją wiedzę. Na pewno warto mieć ją na uwadze.