Samoregulacja jest tym aspektem, na który w zdecydowany sposób zwracam uwagę w swojej pracy psychologa szkolnego. I nie myślę tutaj tylko o samoregulacji emocji, ale również tej dotyczącej funkcjonowania organizmu. 
Bardzo często spotykam się z dziećmi, które z różnych powodów są przestymulowane lub niedostymulowane. Ignorowanie tego faktu nie tylko nie pomoże, ale może wręcz zaburzyć zajęcia i sprawić, że zamiast korzyści zarówno uczeń jak i ja wyniesiemy z nich nieprzyjemne doznania. 
Poznanie potrzeb sensorycznych dzieci i wspieranie w ich zaspokajaniu potrafi pomóc w kształtowaniu pozytywnego dobrostanu biologicznego i psychicznego.
Poznanie potrzeb sensorycznych dzieci i wspieranie w ich zaspokajaniu potrafi pomóc w kształtowaniu pozytywnego dobrostanu biologicznego i psychicznego.
W związku z tym z przyjemnością objęłam patronat nad książką „Integracja sensoryczna. Jak pomóc dziecku z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego w rozwijaniu umiejętności samoregulacji i nauce uważności” GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne . Autorka, pani Stephanie M. Foster, proponuje w niej konkretne ćwiczenia, które wykorzystując koncepcję uważności, wspierające dzieci z rysem nadreaktywności sensorycznej, podreaktywności oraz poszukujące wrażeń sensorycznych. Ćwiczenia te często są proste, wykorzystują podstawowe przedmioty, jak również odwołują się do przypadków konkretnych dzieci. 
Aktywna forma ćwiczeń jest atrakcyjna i angażująca dzieci, niejednokrotnie sprawia radość, jak również w sposób pozytywny wpływa na zachowanie spokoju. Myślę, że pozycja ta może urozmaicić niejedne zajęcia terapeutyczne czy sensoryczne. 
Aktywna forma ćwiczeń jest atrakcyjna i angażująca dzieci, niejednokrotnie sprawia radość, jak również w sposób pozytywny wpływa na zachowanie spokoju. Myślę, że pozycja ta może urozmaicić niejedne zajęcia terapeutyczne czy sensoryczne. 