Nie jest prawdą, że zawsze jest łatwe i przyjemne, składające się wyłącznie z uśmiechniętych rodziców oraz spolegliwych młodych ludzi. Rzeczywistość to piękne chwile oraz wymagające epizody. I poradzić sobie z nią to utrzymać się przy sterze naszych (rodzicielskich)wartości, niezależnie od pogody. 
Choć wybrałam morską metaforę, to myślę, że jest bardzo adekwatna do tego, o czym pisze Susanna Isern w książce „Mapa wychowania szczęśliwych dzieci” Mamania Ta nowość wydawnicza, skierowana przede wszystkim do rodziców, zwraca uwagę na fakt, że każdy z nich przebywa wędrówkę, której głównym celem jest wychowanie dzieci. A jak ta podróż będzie wyglądać zależy od potrzeb, wartości, nastawienia każdego z nich. 
Autorka zaleca przede wszystkim własne zastanowienie się nad tym, jak rodzice chcą wychowywać dzieci, selektywność wobec rad innych osób oraz wzięcie pod uwagę kilku ważnych aspektów i włączenie ich do tej „wychowawczej” mapy podróży. Oto duży skrót tego, co możecie znaleźć w wyżej wymienionej książce.
Komunikacja. Przez to, że już od narodzin rodzice komunikują się ze swoimi dziećmi, ważnym jest, aby od początku było to dwukierunkowe, płynne i empatyczne porozumiewanie się. Odpowiednia komunikacja to bycie otwartym na emocje i słowa dzieci czy aktywne słuchanie. Empatyczny styl porozumiewania się, zawierający chwalenie, motywowanie, wyrażanie zaufania, czułość czy uprzejmość buduje pozytywną relację z dziećmi. Ponadto trzymanie „jednego frontu” przez rodziców zapewni pociechom poczucie stałości oraz bezpieczeństwa. A całość domyka fakt, że odpowiednia komunikacja rodzicielska daje podwaliny pod posługiwanie się przez dzieci mową asertywną, pełną szacunku do siebie i innych. Samoocena. Składa się z kilku składowych. Dbanie o realistyczny, adekwatny obraz siebie jest ważne ze względu na odpowiedni poziom dobrostanu psychicznego. Rodzice mogą wspierać dzieci w samopoznaniu, dzięki któremu mali ludzie poznają siebie, swoje potrzeby, możliwości i ograniczenia, reakcje, sposoby myślenia. Pomaga to w rozwoju akceptacji, która nie mówi o użalaniu się nad sobą, a raczej zachęca do tolerowania tego, co niekoniecznie się podoba i skupieniu się na możliwościach, celach i wartościach. Podsumowując, kluczowymi elementami tego wymiaru będzie zachęcanie dziecka do poznawania siebie, akceptacji rzeczy, których nie da się zmienić, docenianie wysiłków (nie tylko rezultatów) dziecka oraz wiara w nie i nieporównywanie do innych. Inteligencja emocjonalna. Nauczanie elementów wchodzących w skład samoregulacji emocjonalnej podnosi poziom dobrostanu psychicznego, gdyż identyfikowanie i radzenie sobie ze stanami emocjonalnymi czyni życie spokojniejszym, witalniejszym, jak również daje poczucie kontroli oraz bezpieczeństwa. W tym aspekcie rodzice poznają treści dotyczące inteligencji emocjonalnej, rozpoznawania, wyrażania i zarządzania emocjami, radzenia sobie z lękami, złością czy smutkiem i zazdrością. Pozytywne (i realistyczne) myślenie. Proces formułowania sądów i opinii, oceniania faktów, jest wielkim narzędziem radzenia sobie z codziennością, który może wspierać dzieci lub je pogrążać w trudnych i nieprzyjemnych stanach emocjonalnych. Jeśli mały człowiek ma tendencje do pozostawania w zniekształconym myśleniu (o którym bardzo dużo mówi CBT), jego dni mogą być pełne trudnych, pesymistycznych chwil. Gdy rodzice zwrócą na to uwagę i zauważą, że tak w rzeczywistości jest, warto, aby uczyli dzieci bardziej realistycznego myślenia, dającego większe poczucie kontroli i sprawczości. Kształtowanie zachowania. Wpływanie na zachowanie własnych dzieci jest ważnym aspektem bycia rodzicem, który wymaga zapoznania się z kilkoma propozycjami dotyczącymi oddziaływania na swoje pociechy. Po przeczytaniu różnych teorii (behawiorystycznych, teorii przywiązania, rodzicielstwa bliskości, wychowywania bez nagród i kar) dorośli stają przed możliwością określenia jak chcą przekazywać zasady i normy swoim dzieciom, jak również tego jak pozostać w tym wszystkim wychowawczo elastycznym. Wartości. Wspieranie dzieci w odnajdywaniu wartości, którymi warto się kierować, a przez to stawanie się lepszymi ludźmi, sprawi, że będą miały szansę prowadzić piękne, pełne ważnych celów, życia. Te, na których skupia się autorka w kontekście skutecznego i pięknego rodzicielstwa, to empatia, wdzięczność, elastyczność, cierpliwość, uczciwość i wysiłek. Narzędzia. Bez odpowiednich środków nie da się osiągnąć pożądanych rezultatów. Sposobami, które są skuteczne i jednocześnie budujące relacje, są bajki, zabawy, filmy, wykorzystywanie kreatywności i wyobraźni. Warto się na nich opierać! Ja. Zadbanie o siebie (w kontekście rodzica i nie tylko) to klejnot, który wieńczy koronę wychowawczych zmagań. Węzeł miłości. Trzon spalający wszystkie aspekty. Bez miłości nie ma prawdziwych więzi, wsparcia, poczucia bezpieczeństwa. Stąd rodzice powinni pielęgnować w sobie bezwarunkową miłość w stosunku do swoich dzieci.
To, co napisałam powyżej, to tylko ogromny skrót tego, co znajdziemy w opisywanej książce. ”Mapa wychowania” to 400-stronicowa pozycja, którą należy czytać powoli oraz wnikliwie, analizując treści i dopasowując do własnej sytuacji rodzicielskiej. Z zalet tej książki warto wspomnieć, że jest ona krótkim kompendium wielu zagadnień, dzięki czemu zainteresowany czytelnik może potem zgłębiać wiedzę dotyczącą konkretnego aspektu. Odwołania do prawdziwych przykładów oraz praktyczne ćwiczenia nie dość, że urozmaicają czytanie, to także urealniają treści oraz zachęcają do wcielania w życie proponowanych rozwiązań i zadań. Przyjemny, prosty język i wplatanie bajek zachęca do zgłębiania kolejnych stron.
Jestem wdzięczna za możliwość zapoznania się z tą pozycją. Jeśli szukacie wsparcia w codzienności rodzicielskiej i zależy wam na skondensowanym źródle, to warto sięgnąć po tę książkę.