„To taki ktoś na stałe, na zawsze, bez końca, może to być kobieta”.
„Jest tylko jedna, bo jakby były dwie, to by tata osiwiał”.
” Musi wyglądać pięknie”.
„Moja (…) jest wynalazek, bo mnie stworzyła”.
„Wynalazek, bo mnie urodziła”.
„Małpą nie jest, chyba, że krzyczy”.
To wypowiedzi przedszkolaków z audycji „Dzieci wiedzą lepiej” pani Katarzyny Stoparczyk. Pewnie już się domyślacie o kim mówiły dzieci i o kim jest dzisiejszy wpis. Mama. 
Jedno z pierwszych słów, jakie wypowiada niemowlę. Jedna z najważniejszych osób w życiu dziecka. Do pewnego momentu dzieciństwa uznawana razem z tatą za wyrocznię, „bóstwo”, opiekuna. Maluchy są zapatrzone w rodziców, mówią o nich w swoich przedszkolach. 
Opiekunowie często goszczą w ich myślach, choć nie zawsze to widać w zachowaniu. 
Szczególnie potem, gdy mamy do czynienia z nastolatkami. Przebudowa w ich mózgach często utrudnia prowadzenie satysfakcjonujących relacji z rodzicami. Zbyt dużo dzieje się naraz, zbyt często przeżywają chwiejne nastroje, mają poczucie niezrozumienia, zniechęcenia, próbują polegać tylko na sobie.
ALE.
Pozostaje poczucie, że gdy coś się zadzieje, gdy powinie się noga, gdy ktoś ich skrzywdzi, jest ta bezpieczna przystań. 
Baza, do której wrócą.
Która ich przyjmie, przytuli, powie: „Jestem przy tobie”. 
Doda otuchy.
W głębi serca dla dzieciaków nie są ważne drogie prezenty, markowe ciuchy, szpanerskie gadżety. Nie są na pewno tak ważne, jak mama: jej bliskość, serce, oddanie. Pomóżmy więc naszym uczniom, dzieciom, podziękować mamom za to, że są.
Podziękować prostymi gestami, słowami, bo nie liczą się pieniądze, tylko to, co robimy z uczuciem. Mogą pomóc w tym bony, które stworzyłam. To proste karty, jednak pozwolą na okazanie wdzięczności i uczucia.
A całość bonów znajdziecie tutaj: